Żymirski Jerzy
Redaktor: Aneta Muszyńska Bania   
26.10.2011.

Jerzy Żymirski - fotografik, nauczyciel, społecznik.
Niewiele jest osób, które tak mocno związały się emocjonalnie z naszym miastem jak Jerzy Żymirski. Nie pochodził z Czeladzi, do której przybył w połowie lat pięćdziesiątych XX w., a jednak odnalazł tu swoje miejsce i miastu poświęcił swoje umiejętności i talent. Urodził się we Lwowie 12 marca 1930 r. i tam spędził dzieciństwo. W latach okupacji mieszkał z matką i siostrą w Radomsku. Jego ojciec, Józef Żymirski, był oficerem w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podkarpackich i walczył najpierw na Bliskim Wschodzie, potem w Tobruku i we Włoszech. W związku z tym na Jerzego spadł obowiązek opiekowania się rodziną. Aby uniknąć wywiezienia na roboty do Niemiec, podjął pracę w zakładzie czapkarskim. Zainteresował się wówczas fotografią, a nawet samodzielnie wykonał aparat fotograficzny.

Pierwszy w pełni profesjonalny aparat otrzymał od ojca w 1948 r. Wykonywane nim zdjęcia o charakterze osobistym i reporterskim były jeszcze niedoskonałe pod względem technicznym i artystycznym. Po ukończeniu gimnazjum w Radomsku rozpoczął studia na wydziale matematyczno-fizycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi. W 1951 r. zawarł związek małżeński z Aliną Sikorą, również studentką tego kierunku. Po ukończeniu studiów w 1954 r. otrzymał wraz z żoną nakaz pracy w zagłębiowskich szkołach. Był nauczycielem matematyki między innymi w LO im. S. Żeromskiego w Dąbrowie Górniczej, LO im. M. Kopernika i LO im. C.K. Norwida (dawniej Szolca) w Będzinie oraz LO im. M. Curie Skłodowskiej w Czeladzi. Jako nauczyciel pracował do roku 1967. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX w. rozpoczął utrwalanie wizerunku Czeladzi. Interesowały go głównie te rejony miasta, które powoli zaczęły zanikać i odchodzić w zapomnienie w związku ze zmianami jego wyglądu. Dziś zdjęcia te są jedynym źródłem wiedzy o Czeladzi.

W latach 1967- 1980 Jerzy Żymirski pracował w katowickim Zakładzie Elektronicznej Techniki Obliczeniowej, a w latach 1980-1984 w Instytucie Gospodarki Materiałowej w Katowicach. Był członkiem Katowickiego Towarzystwa Fotograficznego, współpracował też z Klubem Fotograficznym PTTK w Bytomiu. Zorganizował szereg wystaw fotograficznych. Do najbardziej znanych należą: „Czeladź, której już nie ma”, „Chaty Beskidu”, „Skansen” oraz cykle „Cmentarze Zagłębia”, na których utrwalił nekropolie Czeladzi, Będzina i Dąbrowy Górniczej. Prace Jerzego Żymierskiego wystawiane były w Polsce, Czechach, Niemczech i Brazylii. Organizował też pokazy slajdów, których tematem były głównie krajobrazy.

Za swą działalność był wielokrotnie wyróżniany i odznaczany między innymi: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Zasłużonych w Rozwoju Województwa Katowickiego, Nagrodą Miasta Czeladź i wielu innymi.

Zmarł nagle 6 kwietnia 2002 roku. Spoczął na cmentarzu parafialnym w Czeladzi, pochowany obok swojej córki Ewy, zmarłej tragicznie w 1978 r.

Zmieniony ( 27.02.2015. )